02-11-09

Het getrappel van heel kleine foertjes

Toch een fantastische uitvinding die tijd. Mooi in rang en onbewust van stand lopen de seconden weg van ons. Iedere dag en zonder pauzeren in een mensenleven zijn het er velen die zacht en weltevreden zich over de tijdslijn schreden. Zonder zucht of puf blijven ze gaan tot het lichaam geen seconden meer kan geven. We trachten ze te binden, nippen en  tucken maar  gevangen of vrij ze blijven er niet bij om een pintje te pakken of een frietje te happen. Vorige week zat ik op mijn zonnewende. 960271200 seconden lieten me reeds achter; Hoeveel seconden zou ik nog bevatten?

18:43 Gepost door Toontje in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.