24-09-09

Tikken van de klok (part two)

Zowaar het een genot is voor velen verafschuw ik deze passe-temps tot op de vezel van mijn botten. Groene vingers heb ik niet. Als je me van mijn vel ontheft en door de vetplooien en spiermassa’s zoekt zal je enkel kleuren bruin, rood, blauw en wit tegenkomen. Geen groen bij me te bespeuren. Toch blijkt dat na de eerste stappen van het mensaapje dit wezentje alles natuurlijk heeft proberen te bedwingen. Met als ultieme einde het wilde in een esthetische vorm te gieten. Van boom tot spriet en struik tot bloem is de grilligheid van de natuur ook haar natuur. Om onze beschaving te handhaven werd na de dieren ook het tuinschoon gedomesticeerd.

De Inca’s deden eraan mee, de Egyptenaren maakten hun brokje wereld een stukje groener door het overstromen van de Nijl zo goed en zo slecht mogelijk in hun kraam te doen passen. De Britten en de Frasen konden in deze evolutie niet achterblijven. Trouwens momenteel kunnen we hun kunsten nog steeds bewonderen. Gek eigenlijk, paleizen hebben gebrand gevangenissen zijn vernietigd voor de vrijheid van de denkende mens, maar de eenzame opsluiting van de tuin heeft niemand durven aan te raken. Zouden ze dit als een voorloper van de verlichting hebben aanzien. Nu ergens is deze vorm van beschaving als een lekkende olietanker aan mij voorbij gegaan. De ideale tuin voor mij is eentje van mos. Super groen en groeit bijna niet. Alleen jammer van de beestjes. Klinkers zijn optie twee maar dan moet ik gewoon opletten dat ik me niet verspreek. Nu goed dit weerhoudt mij niet om de tuinuitvindingen niet volop te vereren. Toen ik even geleden me tot een brokje vrijwilligerswerk liet verleiden, kon ik mijn eerbied voor een stuk materieel niet verbergen. Misschien maakte de geur van vers gemaaid gras en prut onder de nagels me lichtelijk euforisch. Maar de kruiwagen is een object van perfectie. Met een uitgedokterd ideaal liggend zwaartepunt is dit toestel wendbaar, gemakkelijk hanteerbaar en kan je het zonder veel moeite kippen, kantelen en uitgieten. Wat het wiel en het vuur waren voor het begin van onze beschaving, dat is de kruiwagen als bevestiging van deze beschaving. Maar natuurlijk omdat gras blijft groeien als je het niet maait, liet ik mijn adoratie bij de koffie en speculoos (of was het aas) liggen.

Met kans op verlies van ledematen nam ik een ander toestel ter handen, de elektrische grasmachine. Een monster in schril contrast tot de gemakkelijke kruiwagen. Maar dat is een ander verhaal, eerder een einde dan een begeleiden.

 

 

14:47 Gepost door Toontje in Gedachten/Meningen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.