14-06-09

Babyborrels

babyZoals er in België frequent wolken langs de hemel glijden en zich neervlijen op Aarde in druppelvorm. Zo worden ook een aantal woorden te vaak en vaak ten onpas gebruikt. Sorry, is er eentje die me de ogen kan uitsteken. Zeker als die na het steken zich excuseert. Ontelbare keren zou wat inzicht en oplettendheid het gebruik van dit woord kunnen vermijden. Maar laat nu net dit woord ervoor zorgen dat we soms in een zee van apathie voor de wereld rond ons belanden. Stel je voor dat het excuus niet bestaat. Het woord sorry heeft geen vat meer op de realiteit. Geen sorry, ik heb de tram gemist. Excuseer me ik had u niet gezien. Sorry schat, ik was dronken en … We zouden allemaal meer op onze daden letten als we bewust waren dat ze niet omkeerbaar zijn. Geen sorry als tintenkiller van onze daden.

Een ander woord minder maatschappij-ondermijnend is proficiat. Als deze uiting van felicitaties na een buitengewone prestatie ter uitspraak valt dan heeft deze domme gast er niets tegen. Hoewel het gewoon uitoefenen van je baan en deze naar behoren afwerken niet aanzien zou mogen worden als een buitengewone prestatie. Neem nu Tia (ik zie er als een pizzaverslindende oerang oetan met bril uit ) Hellebaut. Wat ze gepresteerd heeft op de Olympische doen er niet zoveel haar na. Nu vermoed ik dat er volgende Olympische spelen ook wel iemand goud zal winnen in het hoogspringen, natuurlijk kunnen we daar nooit zeker over zijn. Soit, ze won voornamelijk omdat er iemand faalde. Tia is niet blijven springen, neen ze heeft haar beurt afgewacht tot een ander faalde. Haar proficiat wensen omdat ze hoger sprong dan ooit tevoren zou ik kunnen volgen, voor de medaille vind deze domme gast een brug te ver.

Het is net zoals onlangs op een babyborrel. Daar werd ik opgemerkt door een aanhanger van onze familie die me proficiat wenste voor telg in ons gezin. Nu voor zover ik weet heb ik er totaal geen weet van dat ik enige bijdrage heb geleverd in deze bevallingsperikelen van mijn broer. Ik ben de jongste en heb zelf geen kinderen dus het is niet dat ik als lichtend voorbeeld fungeerde in de conceptie van dit (fantastisch, al zeg ik het zelf) klein wezentje. Jammer genoeg voor het verder verloop van de dag had ik een maatschappelijk en sociaal ongepast antwoord klaar. Uiteindelijk was ik als domme gast ook aanwezig om iemand geluk te wensen om een volkomen natuurlijke daad te stellen. Of wensen we proficiat omdat het een kind zonder gebreken is. In theorie moet je dan wachten tot een goede drie jaar na de geboorte. Want dan pas weet je het zeker of het een volkomen gebrekenloos kind is. De papa heeft buiten een inspanning van 10 minuten en 9 maanden moodswings vermoedelijk niet te veel te klagen gehad. De mama? Goed, baren en arbeid zijn zware klussen. Maar eigenlijk hebben ze er zelf voor gekozen en waar trek je dan de lijn. Zeg je geen proficiat als de bevalling minder dan een uur duurde en weiger je te feliciteren bij een keizersnede. Hoewel, je zult dan denkelijk proficiat moeten wensen omdat ze de bevalling overleefden, terwijl dit oorzakelijk aan de geneesheren te wijten is. Vreemd, geneesheren inschakelen terwijl een zwangere vrouw op zich niet ziek is. Dat kindje komt al met een goed eigenbeeld op de planeet.

Neen, ik spreek zo af. Wens op de begrafenis de ouders van het intussen lijk geworden kind proficiat. Denkelijk post mortem. Uiteindelijk waarom niet, dan worden toch meestal de mooiste zaken gezegd. Net op het moment dat er eens geen tegenspraak kan komen, gedragen we ons. Was de gestorvene een eikel dan is het niet nuttig zijn ouders te feliciteren want na 80 jaar blijkt dat ze de mist in gegaan zijn. Neutraal of uitmuntend dan mag je van mijn part de hele stam voorvaderen en voormoederen bejubelen.

17:01 Gepost door Toontje in Gedachten/Meningen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.