29-04-09

Verlengd weekend

kiwi_love_scDe computer gonsde, ik zuchtte en het keyboard klikte. Het klokje onderaan de computer toont half vijf. Jammer genoeg voelt deze dag aan als vijf jaar. Misschien toch het moment voor een laattijdig vieruurtje. De muis schoof van mijn hand weg en ik stond op. In de keuken lag een sinds gisteren een kiwi te wachten om op chirurgische wijze te worden versneden en om dan hoogst onprofessioneel te worden verorberd. Het groenbloedig monstertje lonkte me, ik was het zeker.

 

Ik liep de keuken achter de bureaus in. Een pruttelende koffiezet vroeg me om nog even het onderste uit de kan te halen. Maar mijn hart sloeg al af en toe een maat over dus ging ik niet in op zijn voorstel. Ik had een kiwi te verwerken. Jammer genoeg werd mijn kiwismuldroom snel aa
n diggelen geslagen door een, door deze groene snoodaard beschreven wit vel. Mijn hongerige ogen dwaalden over het papier en likte de letters alsof de inkt wonderbaarlijk naar haar hand zou ruiken.

 

“Lieve Toon,

 

De angst voor het vermalende einde dat enkel je kiezen mij konden geven, konden mijn afgeronde schouders niet meer dragen. Weet dat het voor iedere kiwi een eer is, om doormidden gesneden en niet gepeld te worden zoals kippenkont eieren… Eten dat je aan seks doet denken is wansmakelijk, daar blijf ik bij. Echter was voor mij de vrees om te gaan groter dan de eer om te mogen gaan. Ik zag mijn kans schoon toen je me gisteren op het tablet vergat. Ik zag hoe het mes naast mij met zijn schitterende tanden naar me keek en ik dacht, dit is niet wat ik wil. Daarom ben ik gevlucht. Morgenochtend, als de eerste mens in het kantoor binnenkomt, zal ik vluchten. Hopend op een verre reis en geen korte vlucht onder een schoenzool. Ik trek naar het zuiden waar ik hopelijk terug de warmte zal vinden die ik had tijdens mijn eerste levensmaanden. Daar zal ik me in de zon leggen zoals de oerkiwi het had bedoeld. Daar zal ik bruinen en verslensen, uiteindelijk wegsmelten en mijn kinderen de kans geven een kiwi te worden die ik nooit was. Ik hoop dat je me begrijpt.

 

Met vele groeten

 

Kelly Kiwi”

 

Ik hoop dat je me begrijpt. Ik las de zin opnieuw en opnieuw. Begrijpen was plots een zeer vergezocht begrip. Nooit had ik gedacht dat een tussendoortje empathie zou vragen voor zijn of haar situatie. Laat staan dat ik zou kunnen lezen wat een kiwi bedacht had. Met wat schrijft een kiwi trouwens? Met een pen kan ik me inbeelden, maar hoe houdt die dat vast? De verbijstering greep me beet, het was de realiteit die me terugbracht toen een collega vroeg of ik kon afsluiten. Afwezig stamelde ik ja, okay en denkelijk een aantal andere bevestigende termen. De lichten gingen uit en daar stond ik met de afscheidsbrief van het harige groene ei. De enige gedachte die bij me binnengeslopen kwam was dat ik blij was dat er een verlengd weekend aankwam.

23:50 Gepost door Toontje in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.