29-03-08

Rara wie benne kik

Wat een bevreemdende periode dit eerste deel van het jaar. Drie maand geleden trokken we de kurken van de fles en vierden we de geboorte van man's best friend Jezus Christus. We gebruiken zijn ontstaan eerder om decadent dronken door te straat te mogen zwalpen en om ons te overstelpen met commerciële uitspattingen, dan om de geboorte van een man en zijn religie te vieren. Er worden foto's genomen, drank geschonken, arme drommels verzwolgen en dan opnieuw gezopen. Nu enkele maanden later vierden we net het sterven van dezelfde timmerman. Het leven gaat snel zeggen ze dan. Opnieuw worden de flessen ontkroond net zoals de zalige man en opnieuw komen de foto's terug aan bod en laat nu net hier zijn dat voor deze domme gast het schoentje wringt.

 

Terwijl de nostalgie de overhand kreeg op zo een van deze festiviteiten bekeek ik de foto’s met een groeiend argwanen. Op iedere foto staat dit klein Toontje te lachen of kaarsen uit te blazen. Hij lijkt waarachtig gelukkig in zijn jonge leven. Dit voldongen feit werd ook benadrukt door mijn moeder die me steeds een zonnetje in huis vond, ik woon niet meer thuis dat wordt aldus moeilijker. Echter diep in mijn geheugen voel ik enkele duistere herinneringen die sluimerend wandelen op die plek net boven de plaats waar hals mijn hoofd(lees: kop) raakt. De atlas voor wetenschappelijk ingestelde mensen. Niet dat mijn hoofd de wereld is, zo ver reikt mijn ego niet, net niet. Toch ben ik momenteel een jonge levenslustige jongen met een explosief karakter. Deze werd vooral ontwikkeld tijdens mijn eerste bestaansjaren. Maar hoe dieper ik nadenk hoe meer ik besef dat de souveniers uit die periode, beelden zijn van foto’s ingeprent bij de zoveelste vertelling van mama. Als mijn huidige persoon bestaat uit ervaringen en gevoelens uit het verleden dan zitten we met een probleem. Want de ervaringen voor je zes jaar zijn nefast voor de ontwikkeling van je ik. Misschien ligt het aan mij, maar ik heb enkel de fotoverhaalherinneringen in mijn hoofd en dat is een compilatie van die fragmenten gelukkige momenten samengesteld door niet zo objectieve ouders. Dat mag ik zeggen want ze vonden me altijd een knappe talentvolle jongen. Over het jongen gedeelte zaten ze er volledig op. Dus misschien was ik tussen al die foto’s door steeds ongelukkig en een zwartgallig kindje en ben ik het vergeten.

 Ik ben ik misschien niet ik als ik mezelf bekijk. Ik ben een fabricaat van twee ouders belust op het geluk van hun kinderen. Misschien is de echte ik, beladen met alle herinneringen van het breken van de vliezen rond mijn hoofd tot het schrijven van deze woorden, een duistere mens zonder lach en zuur van de tranen die via zijn keel in de maag lopen. Nu goed ik heb geluk, ik ben gelukkig en dat door de verdraaide montage van mijn kinderrealiteit door mijn ouders. Medelijden heb ik met die kinderen die later hun eigen placenta op het net kunnen terugvinden. Misschien is het soms beter niet alles te weten.  

00:56 Gepost door Toontje in Gedachten/Meningen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik lees zoveel waar ik me op vindt lijken :S

Gepost door: Martijn | 18-07-09

De commentaren zijn gesloten.