04-08-05

Het medaillon

Ze zaten op het terras en beiden keken naar hun glas dat nu reeds halfvol was. De stemming van de twee liet wel uitschijnen dat ze het biertje als halfleeg beschouwden. Ze keek op en vroeg "vind je dat we nog steeds samenpassen". Deze fluisterwoorden gaven de aanzet tot trage tranen uit zijn ogen. Hij veegde ze weg en probeerde zijn stem samen te rapen. "ik ..." de kraak in zijn stem belette hem zijn zin verder te zetten. Een zucht en een traan floepte tegen zijn uit zijn gezicht. "Ik weet het niet zo goed, soms wel soms niet". Haar ogen waren inmiddels ook volgelopen en toen brak even de dam. Verschillende waterlanders vloeiden naar beneden en zo ook hun blik.
DE conversatie liep verder maar er kwam niet meer uit dan een zucht en de woorden, "al bij al ik zie je nog graag. Echt wel". Een ober kwam langs en zag de twee zitten. "Sorry dat ik stoor maar hoorde wat jullie vertelde. Ik kan jullie vraag misschien beantwoorden". De twee keken omhoog. Beide, een beetje ongemakkelijk, trachtte hun tranen te verbergen. Ze keken de jongeman verbaasd aan. Hoe zou zo een jobstudentje hen kunnen helpen. De ober zei dat hij zelf hen niet kon helpen maar dat hij wel iemand kende die ze kon helpen met de vraag "horen we tesamen?". De jonge keek vragend naar het meisje en vroeg haar waarom ze het niet zouden doen. Zij was niet 100% gewonnen voor het idee. Maar na een aantal lange blikken waaronder zeer smekende van de jongen besloten ze toch om de onbekende man te gaan opzoeken. Ergens in een donkere onbekende steeg hing er een bord "Het antwoord". Het droeve koppel wandelde hand in hand binnen. De oude man begroette hen alsof hij wist dat ze kwamen en dat was ook zo. De ober had gebeld dat ze kwamen. De twee deden het verhaal en de man luisterde heel intens. Hij had een antwoord voor hen. Maar er hing een prijs aan. "Wat is die prijs vroeg het meisje". De man zweeg en keek even rond. "Jullie zijn de prijs". Het meisje zag er niets goed in en vroeg om weg te gaan. de jongen zei dat het toch geen kwaad kon misschien konnen ze er iets mee doen met antwoord. Denkelijk niet bedacht de jongen want deze man was duidelijk niet bij zijn verstand. De jongen draaide zich en gaf de man zichzelf. Hij was de problemen bijna vergeten door dit belachelijk gebeuren. De oude man keek naar het meisje en ze gaf uiteindelijk dan ook maar toe. In de achterkamer van het atelier haalde de oude vent een drankje boven. Ze keken naar elkaar en kustte heel innig. Dan dronken ze ervan, alles begon te duizelen. De kamer verdween en ze zagen hun eerste ontmoeten, de kus der kussen, een heerlijke vrijpartij die begon als onschuldig spelletje en die vrijwillig eindigde als een heerlijk klaarkomen. Dagen van zon en regen. Films en een sluiter die je hoorde op de achtergrond. Het beeld flikkerde en de flitsen van wit werden zeldzamer toen werd het donker.
De oude man keek neer en zag op de twee stoelen aparte stukken medaillon liggen. Hij pakte ze op en bekeek de twee brokken. "Tiens ze pasten toch niet bij elkaar, vreemd. Ze hadden mij anders wel kunnen overtuigen". De twee stukken medaillon paste perfect maar ze hadden dezelfde kleur en de voorkant keek de andere kant op. De ene helft vloog in de hoogste schuif Uit een derde schuif nam hij een zakje met een stuk medaillon. Het had lang geduurd maar eindelijk had hij een passende andere helft gevonden.

21:49 Gepost door Toontje in Verhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

*** Kom je nog eens een fijn weekend wensen xxx

Gepost door: Lara | 06-08-05

ik denk dat ik nog mee ben... seg Toon, ge maakt et mij moeilijk ze... Over wie gaat het hier? Merde, ik ben echt wel blond, hé :s

Gepost door: Anne | 09-08-05

De commentaren zijn gesloten.