06-04-05

Een meester van Magie

Er was eens (tja zo moeten vele sprookjes beginnen)
Een jonge gast, hij hield van muziek, plezier en pinten. Maar vooral van magie. In zijn hart droeg hij een steen, geen mineraal van goud of zilver maar gewoon een echte steen. Deze omhelsde enkel de kracht, van magie. Voor een jongen van zestien jaar niet veel maar later misschien een reden tot plezier.
Hij deed maar wat ... met zijn kracht.
Hij floot en blies maakte heel wat amok. Vrouwen en verliefdheid legio, alles wat zijn steen wou kreeg hij. Maar aan een ding ontbrak hij wat. Het was de ongedwongen liefde van een wederhelft dat voor hem veel verschil kunnen maken had. Hij liep maar rond en vertelde over stoere stoten en verloren vloten. Je kent dat zo, van die boten die memorie boven vloed en golven nooit laten bezwijken.
Afgeweken van het punt des verhaal.
Hij zocht een vrouw die hem behagen zou, volledig en helemaal. Hij zocht, zag en vond de vrouw van zijn hart maar de steen die zag geen grond, om de vrouw te laten of te aanvaarden voor wat ze stond. Hij probeerde zo hard maar de magie wou niet mee. Frustratie alom vertegenwoordigd door een ramp om en rond. Toen wenste de jongen gemeend en zonder vrees laat me zuchten zonder steen. Laat me zuchten zowaar ik kan, zonder steen. Want wat ik ook doe ik gebruik magie veel te hard en obsceen alleen dankzij die steen. Hij zuchtte oh zo eerlijk zonder zorgen en zonder vrees. De Lucht vliede langzaam heen zonder gevolgen en zonder zorgen.
Ik wou dat ik zuchten kon. Dan blies ik de zucht jou richting uit samen met de morgenzon. Snelheid zou het halen en de wind zou dan geen bloem, boom of blad laten dralen. Twee blaadjes wel en tevree zouden meevliegen op deze wind. Door de warme lucht van mijn zucht zouden ze krullen van geluk. De kracht van mijn zucht zou uitwerken zodat deze wind verandert in een kleine kuch. Op deze kuch vallen de blaadjes opgerold en blij rustig naar benee. Ze landen op je kaak en zo weet je dat mijn liefde voor jou op geen moment in staking gaat.
Welgemeend zoals de jonge bedoelde bleef de liefde uit. Zelfs geen woord van dank of gevoel kwam hem tegemoet als zijn buit. Verloren als het ware liep de jonge rond en trok uit zijn hare. Hij wenste weg zijn steen en hoopte ooit te kunnen zuchten, welgemeend.

05:02 Gepost door Toontje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

* zo'n mooi, symbolisch verhaaltje. De eenvoud siert een mens.

Gepost door: thuja | 07-04-05

Mooi, Toon echt mooi. Maar waarom niet mogelijk?

Gepost door: Anne | 10-04-05

Zucht Mooi geschreven... Wie is de auteur?

Gepost door: Fré | 10-04-05

De commentaren zijn gesloten.