28-03-05

Vorige foto van het moment

The great blue of Le grand bleu
Ik weet nog vroeger dat ik uitkeek naar de zomer. School was uit en de zee kwam eraan. Als kind besef je het niet wat een plek later voor je kan betekenen. Als semi-volwassenen begin je meer aandacht te hebben voor zo'n plaatsen.
Mijn plekje is de zee. Ik weet dat vuile buildings het zicht verneuken maar dat is niet wat ik onthouden heb. Ik herinner de zonsondergang de zwoele maar toch al lichtjes frisse wind langs me gaan. Het zand kriebelt nog tussen mijn tenen. Normaal bleven we hier twee maand maar nu moesten we naar huis. Er waren kleine poesjes. Ik zelf was ook nog heel klein. Ik wou niet weggaan want er was een heel leuk meisje. Haar papa was schilder en zij heette Eva. Mijn zus kwam me halen en met een toch duidelijk hint van tegenzin liep ik naar haar om zo naar het verre binnenland te gaan. Mijn zus voelde dat er een romantisch engeltje aan het wenen was. Dan keek ze naar mij en terug naar het meisje dat ik achterliet op de dijk van Middelkerke. "Allé geef haar dan toch nog een kus", zei ze tegen me. Ik keek om en liep sneller dan mijn schaduw die inmiddels de hele dijk bestreek. Ik kwam bij haar en gaf haar een kus op de schouder. Ik draaide me en liep naar mijn zus. Terwijl de zon zijn bedje opzocht keek ik uit de auto richting kust en dacht enkel maar aan haar.
Dat was mijn laatste herinnering aan haar. Zomers kwamen en gingen en zij heb ik nooit meer weer gezien, soms in een glimp dacht ik haar te herkennen maar dat zal mijn fantasie geweest zijn. Haar ben ik verloren geraakt. Maar de zonsondergang, die wind en het gevoel van zee zal niemand me ooit ontnemen.

17:14 Gepost door Toontje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.