11-02-05

Valentijnverhaaltje

Tja omdat een mens er jammer genoeg niet aan kan ontsnappen moet er hier toch ook iets over valentijn komen. Het feest van de liefde of is dit gewoon het feest van de liefde voor commercie. Ach wie weet het nog. Alles is economisch geworden zelfs dat melige gevoel dat je verandert tot de helft van je rationele zelf. Giften en andere dwaze zaken zijn niet aan mij besteed. Ik vier de liefde liever op andere dagen als op die dag wanneer plots liefde de marktprijzen bepaalt. Maar goed toch even deze bijdrage voor de morantsche zielen onder ons. Grijp een glaasje wijn en en zet een kaarsje bij. Leg Barry White op en lees.

Stupid cupid
Kon het waar zijn. Het leek alsof de wereld van aangezicht was veranderd. De wedstrijd waarvan ik niet veel begreep verdween in een wazige mist. Ik zag enkel de bloemen wiegen en vogels klonken heel duidelijk. Zeer vreemd want de winter was nog niet compleet verdwenen dus wat deden die beesten terug in het land en ik zat binnen ver verwijderd van enig fauna en flora. Waarom en vanwaar dit gevoel??? Zij kwam rond met een plateau gevuld met koffie, thee en de daarbij horende spiritus. Ze had een warme gloed om haar heen. Haar zwarte uniform was nauwaansluitend en leek haar net genoeg te kleden. Andere bedienden hadden eerlijk hun maat gegeven en kregen een slodder uniform. Zij had het slimmer bekeken en nam een paar maten kleiner. Deze maten stonden omgekeerd evenredig met de fooien die ze door haar ademafsluitend pakje ontving. Oude venten zijn zo gemakkelijk te overtuigen. Eerlijkheid dwingt me om te zeggen dat ze me ook niet onberoerd liet. Ik riep haar.

Ik wou gewoon een drankje bestellen om toch maar niet uit de toon te vallen bij het vrolijke volk, waarvan ik enkel nog stil gemurmel hoorde. Maar in plaats van de woorden mag ik een koffie, zei ik "mag ik een ....". Mijn dwaze blik sprak de voledige Winkler Prince editie. Ze keek me aan en lachte snoezig. "Ook een koffietje voor u". De woorden klonken verstomd maar ik kon ze wel nog verstaan. Ik lachte dom terug en zei "ja graag en mag ik je nummer erbij". Ze proestte het uit. In mijn hoofd vervloekte ik mezelf met alle bestaande combinatie waarin de almachtige vader kan verschijnen. Ze draaide zich en ik kon enkel maar besluiten dat dit mooie figuurtje niet voor mij bestemd was.
"Ach kan Cupido me op deze dag nu eens niet vergezellen
laat een van zijn pijltjes haar hart versnellen
Dacht ik bij mezelf. Ik wou uit mijn roes ontsnappen want als die amor van amour haar niet wou schieten had hij mij toch vet geraakt. Daar kwam ze opnieuw aangehuppeld. Mijn hart zakte opnieuw in mijn schoenen. Zij was een bain-marie en ik was chocolade. Zij en de koffie zetelde zich naast mij. "Ik heb even pauze en als ik me hier zet dan blijven die ouwe geilaards uit mijn buurt", zei ze en knipoogde naar me.
.............................................
"Je mag wel iets zeggen, daarnet was je mister vlotjes en nu lijk je stoof dom euhm doof stom" Deze lapsus liet me uit mijn tijdelijke zinsbegoocheling ontsnappen. Ik lachte en excuseerde me voor het rechtuit vragen van haar nummer. Ze vond het niet erg, zelfs grappig. De meeste gasten verbruiken meerdere uren om via via hetzelfde resultaat te krijgen. Ze kon dat wel smaken, iemand die geen blad voor de mond nam. Ik had 10 minuten om haar te overtuigen van mijn meerwaarde zodat ze me ooit eens in haar schoot zou willen opnemen. Ik deed mijn ogen toe en wenste
Cupido help me nu jong, laat het meisje zich aan me geven.
Dan kan ik vanavond haar zieltje eens doen beven
Ik deed mijn ogen open en wat zag ik tot mijn verbazing, een pijltje onze richting uitvliegen. Wazig als mijn blik ook stond, ik was het zeker, dit was het pijltje bedoelt voor haar hart. Ik draaide me naar haar om het liefdespijltje in haar hart te zien verdwijnen. Zo kon ik meteen haar verliefde blik zien.
Een botbrekend geluid ontsproot van het voorhoofd van mijn bijna geliefde. Het pijltje drong zich niet in haar hart. Een straaltje bloed vloeide langs haar neus naar beneden. Met een doffe klap viel ze neer. Wat had St-Valentijn gedaan, kon die dwaze cupido nu niet even mikken. De droomfeer die rond me heerste begon te vervagen door het tumult om me heen. Het drong tot me door dat een liefdespijl nooit zo'n dramatische gevolgen kan hebben. Want het is immers een fantasiepijl. De realiteit sloeg op me neer zoals het pijltje iets eerder op het meisje. Deze valentijn werd in plaats van roze vrij zwart. Ik hoorde een tweede klop nog wat stemmen en toen niets.

In een klein bedje werd ik wakker van een gruwelijke geur in mijn neus. Waar was ik, wat was er me overkomen. Een verpleegster vertelde me het verhaal. Bij de competitie dartsen was er een pijltje afgeketst. Dit pijltje ondernam daarna zijn dramatische vlucht en plantte zich tussen de ogen van mijn geliefde. "Ze heeft het niet geweten" zei de verpleegster troostend. Het bewustzijn was volledig terug en ik kon niets anders zeggen dan "ze was niet mijn lief". "Ah" zei de verpleegster, "ze dachten dat omdat jullie naast elkaar zaten. Misschien is het wel geen slecht idee om toch met een psycholoog te spreken". Ik moest niet weten van die kwakzalvers. Maar ik wou wel met iemand praten. Ik keek haar aan en vroeg of ze iets te doen had vanavond. Ze glimlachte en vertelde me dat er vanavond enkel een tv op haar wachtte. Ik kon het gezelschap wel gebruiken en vroeg of ze wou gaan eten met me. Haar antwoorde zorgde ervoor dat ik die avond toch nog een valentijn had.
Zzee Ende

Vorige verhaal is gebasseerd op totaal onbestaande feiten. Personages en namen zijn uitgevonden en elke overeenkomst met bestaande mensen(nvdr: vrijwel onmogelijk) is louter toeval. Geen knappe vrouwen zijn gekwetst geraakt bij het schrijven van dit verhaal.

13:23 Gepost door Toontje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ah nee want ik zit hier nog ;o)

Gepost door: steffie | 11-02-05

De commentaren zijn gesloten.